WSTĘP
czyli PARĘ SŁÓW O PROJEKCIE

Wirtualizacja obiektów - szansa czy ryzyko?

Kamil Przełęcki – inicjator, autor i producent projektu

Gdyńska Szkoła Filmowa, Warszawska Szkoła Filmowa, Collegium Da Vinci, Wajda School

​

WIRTUALNA PRODUKCJA — PRODUKCYJNE ASPEKTY PRACY Z OBIEKTEM

Wirtualna produkcja (Virtual Production) to rozwijana w ostatnich latach metoda realizacji zdjęć w hali filmowej z wykorzystaniem ekranów LED wyświetlających generowane cyfrowo środowiska (tzw. wirtualne światy). Oznacza ona nie tylko nowy sposób pracy na planie zdjęciowym, lecz także odmienny model przygotowania produkcji, planowania harmonogramu oraz kosztorysowania projektu.  

​

W ramach naszego projektu przez kilkanaście miesięcy trwały prace badawcze, analizy i testy polegające na rozpoznaniu i ustaleniu optymalnego paradygmatu pracy z wirtualnym obiektem zdjęciowym. Punktem odniesienia było tradycyjne podejście do realizacji zdjęć w naturalnych lokacjach — zarówno w istniejących plenerach, jak i w klasycznym studiu filmowym.

​

Rozpoznane w trakcie projektu różnice, podobieństwa oraz specyfika pracy z wirtualną lokacją w porównaniu z obiektem realizowanym w środowisku fizycznym zostały zaprezentowane podczas warsztatów. Oprócz części teoretycznej przewidziany jest również inscenizowany próbny plan zdjęciowy, który w praktyce pokaże sposób pracy z technologią Virtual Production i ekranami LED.

​

CEL PROJEKTU:

ROZPOZNANIE I PORÓWNANIE SPOSOBU PRACY Z OBIEKTEM NATURALNYM
& WIRTUALNYM  ORAZ STWORZENIE MODELU KALKULACYJNEGO OPARTEGO  NA FAKTORACH PARADYGMATU PRACY Z VP

​

Celem nadrzędnym projektu badawczo-innowacyjnego jest opracowanie nowego, zintegrowanego modelu organizacyjnego i kalkulacyjnego pracy w środowisku wirtualnej produkcji filmowej (Virtual Production aka VP), ze szczególnym uwzględnieniem produkcyjnych aspektów pracy z obiektem zdjęciowym w rzeczywistej lokacji oraz jego transformacji w środowisku cyfrowym. Projekt zakłada jednoczesną analizę rynkową dostępnych technologii VP (takich jak systemy LED wall, Unreal Engine, trackery kamerowe, silniki renderujące), praktyk organizacyjnych na planie oraz możliwości, jakie daje współczesna sztuczna inteligencja w zakresie automatyzacji i wspomagania procesów decyzyjnych.

 

Współczesna wirtualna produkcja redefiniuje pojęcie planu zdjęciowego, umożliwiając zespołom filmowym pracę z cyfrowym środowiskiem 3D w czasie rzeczywistym. Oznacza to, że obiekt zdjęciowy – fizyczna przestrzeń lub dekoracja – jest współistotnym elementem zarówno świata rzeczywistego (na planie), jak i cyfrowego (w silniku renderującym). W związku z tym pojawia się potrzeba zintegrowania dotychczas odrębnych praktyk: klasycznej logistyki produkcyjnej z dynamicznym workflow środowisk VP, opartym na iteracji, prewizualizacji, synchronizacji systemów oraz renderingu w czasie rzeczywistym.

 

Ważny jest zatem uniwersalny algorytm kalkulacyjny dla produkcji realizowanych
w technologii VP, który umożliwi producentom i planistom budżetowym precyzyjne oszacowanie kosztów na etapie developmentu i produkcji (okres przygotowawczy i okres zdjęciowy).

 

Algorytm ten powinien być zintegrowany (w formie niższego poziomu kalkulacji)
z klasyczną strukturą kosztorysu filmowego, rozszerzoną o nowe kategorie kosztów typowe dla VP (np. czas renderu, moc obliczeniowa, synchronizacja danych z trackera, pipeline danych z AI, przygotowanie assetów 3D, konsultacje z zespołem wirtualnych artystów, praca ludzi obciążenie serwerów itd.)

​​​​